wat-nu-weer

Het is gezellig in de auto. Het voordeel van een Honda FRV is dat je over drie voorstoelen beschikt en dus zitten de zeven- en de achtjarige gemoedelijk keuvelend naast me. We zijn op de terugweg van een wildwaterbaansessie in Hof van Saksen en de dames genieten van een heuse Magnum Almond. Die hebben ze elkaar kado gedaan van hun zakgeld, reuze aandoenlijk, en vanwege die tedere wederzijdse geste voelde het voor mij als een no go om die verschrikkelijke bonk vet en suiker te verbieden. Leven en laten leven, niet dan?

Ik kijk op de klok en het dringt tot me door dat dit het exacte moment is, tien jaar na dato. Ik sla een kruis en de achtjarige vraagt me verbaasd wat ik doe.

“Och’, probeer ik. “Iets met een vliegtuig en een wolkenkrabber in Amerika en dat ging nogal mis tien jaar geleden. En nu staat de hele wereld daarbij stil, omdat er zoveel mensen zijn overleden en omdat iedereen zo geschrokken is van wat er toen gebeurde.’

‘Welke oen vliegt er nou met een vliegtuig in een flat,’ zegt de achtjarige. Ze is haar Magnum vergeten en deze hangt meteen gevaarlijk dicht boven haar schoot.
De zevenjarige wijst haar daar fijntjes op: ‘Hey joh, je ijs!’
Ze reageert niet. Ze ruikt een goed verhaal en wil meer weten.
‘Een vliegtuig vliegt trouwens toch veel hoger dan een wolkendinges, wat is er dan gebeurd?’

Ik zucht en vraag me af of ik er goed aan heb gedaan om aan dit verhaal te beginnen. Hoe moet ik aan twee groep 5-kinderen uitleggen welk duister scenario zich destijds heeft afgespeeld?

Ik vertel dat het expres was en dat dat onbegrijpelijk is. En ik zeg dat zij later op school, bij geschiedenis, dit verhaal gaan horen en dat ze zich dan misschien nog herinneren dat ze ooit met mij in de auto zaten en we het erover hadden.

De achtjarige buigt zich weer over haar nu lekkende ijs en zwijgt. De zevenjarige heeft het gesprek maar half gevolgd en begint haar vriendin uit te leggen hoe je het beste een druipende Magnum kunt benaderen.

In de cd-speler draait The very Best of Erich Kunzel and the Cincinnati Pops rondjes. Favoriete auto-cd van alle kinderen die zijn opgegroeid in mijn gezin. Terwijl de meisjes alweer opgaan in hun samenzijn zingt Richard Leech op onnavolgbare wijze Puccini’s Nessun dorma. Dat moet je minstens eenmaal hebben gehoord in je leven, eerder mag je niet dood.  Ik krijg er altijd een dikke strot van, en nu ook. Maar ik laat het niet merken aan mijn front row-maatjes. Voor alles is een tijd. En hun tijd ligt in de toekomst. Ik rijd inmiddels op het weggetje tussen Balloo en Loon en sla heimelijk nog een kruis. Voor hen wiens voornaamste zorg passende duikbrillen en niet lekkende Magnums zijn en voor wie dat hopelijk nog heel lang zo blijft.

Het is maart 2011 en de wereld is een rokende puinhoop. CNN braakt doorlopend nieuwsfeiten over Japan en Libië uit en mijn verstand staat stil bij de getoonde beelden. Voor het eerst sinds ik stomverbaasd toekeek hoe een vliegtuig de Twin Towers invloog -iets dat ik zelfs na de zoveelste herhaling niet kon bevatten- overvalt mij een gevoel van onrust. Onrust bij het zien van de ontreddering in Japan en de wreedheden in Libië. Want wat zijn de gevolgen van een mogelijke meltdown van de Fukushima en de VN-resolutie tegen Khadafi voor ons?

Buiten schijnt de zon. Het uitzicht uit Casa Loon is weer eens fenomenaal en de plots manifest geworden lente lost een gouden belofte in. Ik verstuur een tweet waarin ik verklaar dat ik nergens anders, niets anders en niemand anders zou willen zijn dan hier, dit en mij. Klare taal, 100% waar.

Tegelijkertijd denk ik aan daar. Daar waar mensen lijden, vrezen en rouwen. Het voelt ongepast om zo uitbundig te genieten. Met het geluid van CNN op de achtergrond zit ik aan de zuidkant van Casa Loon, op het buitenbankje, in de zon. Vanuit het huis hoor ik de sensationele berichtgeving, afgewisseld door reclameblokken. Er is niks nieuws onder de zon: de één zijn dood, is de ander zijn brood.

Ik zucht en neem nog maar een koffietje. Iemand anders ook nog?

Wonderlijk zijn de wegen van de mens. Daar kregen we op het werk weer een mooi staaltje van te zien. Vanwege de groei van het aantal medewerkers op kantoor leek het Arjen en mij nou wel een goede zet om een voorziening te maken voor het ordelijk stallen van fietsen. Dus, hop, het internet op en drie mooie, superstrakke fietsenstanders besteld. Modelletje Oer-Hollands. Met zo’n betonblok eraan, dat je dan in moet graven. Loodzwaar dus, en vanwege de gebruikelijke drukte op kantoor bleven de gevaartes een dag of twee aan de weg staan, waar ze allervriendelijkst waren gedumpt door de vervoerder.
Wie schetst mijn verbazing dat, ondanks de overduidelijk rudimentaire vorm van de voorziening, deze onmiddellijk in gebruik werd genomen door stagiares, klanten en langswaaiende relaties!

Lijkt me voer voor overheids-psychologen en sociologen. Gewoon half-affe voorzieningen plaatsen en dan maar kijken wat er gebeurt. Scheelt een hoop overheidsgeld, toch? Kunnen we dat weer besteden aan ontwikkelingswerk en kunst. Burgerlijk gehoorzaam, in deze tijd, wie had dat gedacht… ;-)

Foto: langswaaiende relatie Maarten Bronts